START arrow DIRK ALS DIRK arrow Duizend Heuvels  
Navigatie
START
DIRK IN DE GEMEENTE
DIRK IN HET PARLEMENT
DIRK ALS DIRK
CONTACT
ZOEKEN
LINKS
CURRICULUM VITAE
Links
De Ploeg
www.goedeledecock.be
Lē - JongProgressieven
Duizend Heuvels PDF Afdrukken E-mail
dinsdag, 11 december 2007

De RtBf is op zijn zachts gezegd geen Vlaamsvriendelijke zender. Die keren wanneer ik naar de nieuws en de duidingprogramma's kijk, en ik doe dat op heel regematige basis, moet ik wel tot de conclusie komen dat objectiviteit niet de sterkste kant is van de RTBf.

Nieuwsbericht en duiding lopen zonder overgang in elkaar over. De duiding is bijna altijd gekleurd. Franstalig België identificeert zich met België en Vlaanderen wil België kapot. Dat is zo ongeveer het plaatje.

Op 6 april 1994 stortte het vliegtuig van president Habyarimani neer. Het was het begin van een genocide zonder weerga. De "kerkelijk" ondersteunde zender "Radio Mille Collines" verspreidde de haat tegen de Tutsi. De interhahamwe voerden de genocide uit.

Het is totaal ongepast om de RTBf te vergelijken met "Radio Mille Collines". Het is een blamage van de slachtoffers van de genocide. Dat Rwanda geen eenzijdig verhaal is, maar een geschiedenis met nuancering, poogde ik door het volgend gedicht (tien jaar na de genocide) aan te duiden. Straffe uitspraken zijn één zaak. Foute vergelijkingen zijn altijd een brug te ver. Ze wekken vooral wrevel en vijandigheid. Tien jaar na de genocide schreef ik volgend gedicht (ik las het voor op "Gedichtendag 2006" tijdens de vergadering van de commissie Cultuur in het Vlaams parlement). Misschien moet mijnheer Leterme hierover toch eens reflecteren:

RWANDA,
of de ontzetting van de politieke pijnboom
van tien jaar onverschilligheid
Toen werd het vliegtuig geraakt
en stierf de president.
Hij was geen doetje,
– al een beetje democraat
en een mond vol klinkers
in een contradictie van a en i: Habyarimani.
 
De interhahamwe dansten de dodendans
met de radio van duizend heuvels
in een tango met een halve Italiaan,
une danse macabre des mille collines
met achthonderdduizend
toekomstige skeletten,
– verleden toekomende tijd –
er is geen ontkomen aan hun schedels.
De hel eens even uitgetest.
L’ enfer c’est les autres!
Und tot sind auch wir :
Der Tod ist ein Meister,
selon Celan.
Want gaven onze jongens niet hun wapens af
en toch ook geen doetjes en toch ook geraakt.
Tien arduinen zuilen in de rode grond van Kigali,
harde groet uit Henegouwen,
de wraak uit de buik van hun vrouwen.
 
En kwam toen uit het noorden niet:
de bebloede held Kagame,
een post-moderne Angelsakser,
– die Engels sprak in poedervorm
dat hij afschoot als kruit –
om het land te ontzetten van de ontzetting;
in een taal die al gekookt was
en nóg onverstaanbaar –
om het land te ontzetten van de ontzetting.
 
Dirk De Cock, 
Lebbeke, 6 april 2004