De kogel is blijkbaar door de kerk. Een Engelse master in Vlaanderen, het kan zo maar! De Vlaamse regering geeft blijkbaar groen licht! Hoor ik ergens een kritische stem in het Vlaams parlement?! Toppunt van vervreemding, noem ik dat! Ik hoor de proffen van vandaag dat steenkolenengels al radbraken. Eminente vertegenwoordigers van Cd&V en NVA hebben nochtans andere zaken gezegd tijdens het congres van het ANC hierover in oktober 2008. Waar zit NVA nu? Terecht de Franstalige arrogantie in de Rand aanklagen, maar intern, in Vlaanderen, het hoogste goed, de Nederlandse onderwijstaal zomaar prijsgeven, en doen alsof je neus bloedt?! Het kan er bij mij niet in. Zo creëer je de duale maatschappij binnen één decennium; een intellectuele elite die in een andere taal heeft gestudeerd dan Jan Modaal, kan het nog schrijnender? Om maar te zwijgen over de (neergang van) status van het Nederlands als wetenschappelijke taal in de hoogste intellectuele kringen van de Vlaamse universitaire ruimte! De Voka-invloed heeft binnen NVA wel heel vlug de bovenhand gehaald! De Muytersen naaien hun companen oren aan waar ze bijstaan! De struggle for life kan beginnen, de kinderen van de begoede burgers zullen tijdens vakanties volop Engelse cursussen volgen om hun universitaire loopbaan veilig te stellen. De druk op de secundaire scholen zal imens toenemen met betrekking tot het aantal uren Engels. Een minister die verklaart, dat de studie van de rechten misschien toch maar beter in het Nederlands kan gebeuren, vanwege het contact met de bevolking. Laat de overige universiteitsstudenten maar rustig in hun Angelsaksisch coconnetje, versta ik dan (en ik niet alleen!). Studenten zijn centen, denken onze mercantiele rectoren; ik heb de studenten daar maar een raad te geven. Beste studenten, studeer in het Nederlands! Wie van jullie dan toch in het Engels wenst te studeren, doe dat dan niet aan een Vlaamse universiteit, ga naar een universiteit van een Engelssprekend land, daar heb je tenminste de garantie van een studieaanbod in degelijk Engels.

Dirk De Cock.

Toen het VRT-anker Siegfried Bracke zich enige tijd geleden bij de NVA als lijsttrekker voor Oost-Vlaanderen aandiende, vermeldde hij terloops dat de strategie van Hugo Schiltz in "komende onderhandelingen" door de NVA zou worden gehanteerd. Ik merk dat sedertdien de NVA hoog oploopt met Schiltz en dweept met de methode "Schiltz". Dat fenomeen is nieuw! Het was bij de splitsing van de Volksunie (maar dat is natuurlijk ook al negen jaar geleden en het geheugen van de mensen is kort!) en lang nadien in elk geval niet wederzijds. Daarvan was ik bevoorrechte getuige in de vergadering van het partijbestuur van spirit, ik heb Schiltz daar meer dan eens een heel erg negatief verbaal register weten openen met betrekking tot Bourgeois en de zijnen, die hij onder meer de doodgravers van de VU noemde, aangezien ze een standpunt dat was ingenomen door een meerderheid in de partijraad (versta het parlement van de partij!) naast zich neerlegden en de Lambermontakkoorden en ook de Lambertakkoorden in de Kamer vanuit de meerderheid niet goedkeurden. Die akkoorden waren nochtans onderhandeld volgens de methode "Schiltz" en tegen het licht gehouden volgens de strategie "Baert". Beide coryfeeën kozen na het uiteenvallen van de Volksunie voor spirit, net als achttien van de toen vierentwintig VU-volksvertegenwoordgers. Schiltz en Baert nu opvoeren als historische boegbeelden en te volgen voorbeelden van de NVA is ECHT wel een brug te ver, om niet te zeggen een gigantische historische anomalie. Zoiets heet manipulatie door herschrijving (van de geschiedenis!). Geen enkele historicus, die naam waardig, kan daar mee om!

Dirk De Cock

Beste persmedewerkers,

De plaatselijke Lebbeekse politieke partij “De Ploeg” heeft (nationaal) lang in woelig politiek vaarwater gezeten, de stap naar Groen! van SLP-nationaal in december van 2009 was voor de plaatselijke geleding een brug te ver. Het bestuur van “De Ploeg” besloot toen om als autonome gemeentelijke Lebbeekse partij verder door het leven te gaan. Sedert we in 2007 in kartel met sp.a en als kartel in coalitie met Open VLD voor de tweede legislatuur mee het beleid bepalen, is in Lebbeke het een en ander toch wel heel grondig ten beste veranderd.

Ook met de verkiezingen van 13 juni in het vooruitzicht zijn we niet bang om engagement op te nemen. GOEDELE DE COCK, provincieraadslid sedert december 2006 heeft haar strepen in de Oost-Vlaamse provincieraad al meer dan verdiend. Door haar gedegen dossierkennis en haar gevatte en doordachte tussenkomsten wordt ze als een van de best werkende provincieraadsleden beschouwd en krijgt ze, zowel in kringen binnen de meerderheid als bij de oppositie, heel veel respect. Dat is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Ze werd aangezocht om kandidaat te zijn op de Kamerlijst van sp.a in Oost-Vlaanderen.

Als onafhankelijke kandidaat kreeg ze de tiende effectieve plaats op Kamerlijst nummer 10 sp.a.

Ze heeft naar eigen zeggen de uitdaging vooral aanvaard, omdat ze – in tijden van crisis - drie jaar van stilstand en politiek cynisme binnen de federale meerderheid meer dan beu was. Als zelfbewuste jonge Vlaamse vrouw, wars van enig Vlaams inferioriteitsdenken, wil ze voluit gaan voor een sociale, progressieve en groene samenleving met een sterke inbedding in Europa.

Met haar jeugdig dynamisme en met drieënhalf jaar intensieve politieke ervaring kan ze bogen op sterke troeven en heeft ze in elk geval méér politieke ervaring dan menig (B.)V. met al te late politieke roeping die nu nog denkt een politieke (fin-de)carrièresprong te moeten maken.

Haar leuze: Maak je huiswerk goed, haal 10 op 10: stem Goedele De Cock!

Met vriendelijke groet,

 Filip Dierickx,
O.C.M.W.-raadslid en voorzitter van “De Ploeg”

en

Dirk De Cock,
Eerste schepen,
Schepen van Cultuur, Bibliotheek, Basisonderwijs, Land- en Tuinbouw en Toerisme,
Torrestraat 5
9280 Lebbeke
Mobiel: 0478/45.28.15

www.dirkdecock.be

Vorige vrijdag begon WAK (= de Week van de AmateurKunsten). Dit jaar dingen wij in finale mee naar de titel: "WAKkerste gemeente van Vlaanderen" tegen Lommel.

Op 8 mei zullen we weten wie de titel: "WAKkerste gemeente van Vlaanderen" in de wacht sleept.

 Hieronder mijn toespraak ter gelegenheid van de workshopavond in De Biekorf.

Ik keek eergisteren naar de klas van Frieda. Omdat men mij vorige week vroeg wat ik over dat programma dacht, wou ik - alvorens commentaar te geven - een aflevering bekijken. 't Lijkt me wel een leuk programma met een hoge amusementsfactor, so what? Alleen vond ik De Croo junior toch serieus onder de lat blijven. Zijn algemene kennis laat echt wel te wensen over! Nog wel dat hij kon helpen om de cijfers in alfabetische volgorde te leggen.

Trouwens, Frieda, het Duitse woord "Frühstück" schrijf je twee maal met Umlaut, juist is juist, zeker in een quizspel!

Toespraak ter gelegenheid van de opening van de retrospectieve huldetentoonstelling van Kunstschilder Juul Keppens.

Dirk De Cock, schepen van Cultuur.

Geachte heer burgemeester, collega’s uit het schepencollege, de gemeenteraad en de O.C.M.W.-raad, mijnheer de voorzitter en de ondervoorzitter en leden van de GRC, Mijnheer de voorzitter van de Cel beeldende Kunsten, geachte familie Keppens, beste medewerkers van de dienst cultuur, dames en heren,

Gisteren hoorde ik hier op de achtergrond een gedachte aanwezig zijn. Het was de gedachte aan de honderdste geboortedag van Juul Keppens, echtgenoot, vader, onderwijzer, kunstenaar, levensgenieter, sociaal bewogen man en ereburger van onze gemeente. Vandaag gedenken wij hem in een huldetentoonstelling, een retrospectieve zoals dat heet. Dames en heren, Juul Keppens was van alle markten thuis en toen hij dertig jaar geleden van deze gemeente het eerste ereburgerschap kreeg aangeboden was de gemeente zelfs al een beetje laat met haar laudatio, want toen oogstte Juul Keppens reeds geruime tijd daarvoor erkenning voor zijn kunstenaarschap op tal van andere echelons, ik noem er maar enkele: de stad Dendermonde, de prille tv, de radio, de stad Brussel, de gemeente Bornem en de Belgische staat. Nadat hij het ereburgerschap en de daarbij horende gouden medaille van de gemeente Lebbeke ontving, kreeg hij nog blijken van erkenning door de provincie Oost-Vlaanderen, de culturele verenigingen “Open kring” uit Gent en “Hof te Puttens” uit Lede en last but not least door de Senaat!

Dames en heren op Goede Vrijdag beginnen we misschien het best met het stilleven van brood en vis en eieren, wat generaties lang het dieet uitmaakte op zo’n sacrosancte dag, Maar ook de kerkinterieurs kunnen refereren aan een dag als vandaag, talloze malen heeft Juul Keppens die kerkinterieurs op doek gebracht, in zijn vroege periode als realistische weergave, die wij met een litteraire term zelfs een beetje “naturalistisch” zouden noemen, alhoewel dat geen stroming is in de schilderkunst; ik wil maar zeggen: met de lichtinval bereikt de schilder dat we ons als toeschouwer in de kerkganger kunnen verplaatsen en tegelijkertijd de boodschap van het algoede opvangen, alsmede door de schaduwen toch ook een zekere vorm van wat met in het Duits noemt “Ungemeinlichkeit” ervaren. Een soort onbehagen waarbij “Das Ewige an sich” zich toont in het eeuwig goede, maar waarbij toch ook de onderstroom en de bedreiging van het eeuwig kwade daarmee quasi inherent verbonden is. In de latere periode laat hij beide gevoelens botsen in de kleuren, de dualiteit van het mens-zijn, van het geloven, van het ervaren komt tot uiting het botsen, het overlappen en het in elkaar opgaan van kleuren.

De schilder brengt de kleuren aan met het paletmes en de kleuren ondersteunen elkaar, zoals het ritme in de verzen van een gedicht, de regels en de gedachten dragen. Wanneer we zijn marines bekijken, en bijvoorbeeld daarin de haventaferelen, waarbij hij toch nog dikwijls zeilschepen weergeeft, en dan ineens op een ander doek de compactheid brengt van de moderne mastodontboten en het ene staat niet in contrast met het andere, het is complementair in de zin van ondergedompeld in een conglomeraat van kleuren en waarbij je vanuit het licht en tegenlicht, als toeschouwer gewoon weet, dit is valavond en dit is ochtend of nog: dit is het toppunt van de dag! Zo’n lichtvirtuoos is Juul Keppens, dat het als het ware natuurlijk op ons afstraalt.

Of nog: de oogsttaferelen, waarbij de oogstende buitenmensen eigenlijk maar deel uitmaken van het landschap, er als het ware in opgaan en enkel als kleurvlekjes schijnen aan te geven dat ze misschien atypisch zijn in het geheel, of toch juist niet, want tracht maar eens het aantal veldwerkers te tellen; het is schier onmogelijk. Maar ook de dorpstaferelen zijn atypisch, waar je zou verwachten dat het dorp zijn activiteit concentrisch rondom zijn bewoning bepaalt en laat uitdeinen, daar draait Juul Keppens dit automatisme gewoon om, hij laat de akkers akker zijn en geel van oogst en tast het stroo en het hooi zo op de wagen, dat het dorp als het waren midden in die gele zee wegzinkt, alsof het in en latere fase ook geoogst kan worden.

Ook de landelijke taferelen met kerk, kapel of het kerkje van Vlassen broek spreken tot de verbeelding, die gebouwen maken deel uit van hun omgeving. Je kan ze er zomaar niet uit  wegdenken, vermits ze door flarden van kleuren opgaan in de natuur ernaast, en de boom- of struikpartijen belendend aan kerk of kapel groeien in één kleuradem door tot in de structuur van de gebouwen. Het suggestieve, de kracht van het opwekken in de geest, speelt hierbij een niet te onderschatten rol!

Maar ook de vele schilderijen, waar water en strand, water en land samenkomen, elkaar ontmoeten, branding vormen, waar het vrouwelijke element van het water, het flexibele, het plooibare, het rekbare als het ware stoot op het land, op het vaste, het stugge, het mannelijke en waar die twee elkaar ontmoeten en in elkaar op- en overgaan, met name in de branding, daar laat hij dikwijls mensen lopen, onder wolken van hoop, als om te zeggen: zie, hier staan wij, hier gaan wij, vrucht van de evolutie en geboren uit het schuim der golven, van hieruit vormen wij het oerbegin en bevolken wij de aarde.

Maar ook de kermissen fascineren de schilder, omdat ze als contrast anders opgaan met met het coloriet en de kleur van hun statische omgeving; soms buigt het kerkgebouw zich als dominant over het tafereel en legt het de nadruk op de etymologie van het woord kermis, dat ontstond uit kerkmis, het jaarlijkse herdenken van het ritueel van de inauguratie van de kerk door verre voorouders, maar ook daar is er de ontsnappingsroute vanuit de lichte kleur van de woonwagens van de trekkende bevolking die het zich losrukken  verzinnebeelden van de dagelijkse sleur en de gewenning. Maar ook de voorstelling van winterlandschappen in combinatie met woonwagens duidt op een stilstaan van de tijd in het stilstaan van die wagens alsof de wereld wacht op andere kleuren om verder te kunnen gaan en bij de haard wacht het boerenvolk en houdt de wacht bij het vuur op een zodanige manier dat ze allen één worden met de haard  met als enig contrast, het Delfts blauw  van de borden boven de schouwbalk nog fungeert.

De optochten in de regen met de paraplus en met de omhooggetrokken vesten ter bescherming tegen striemende regen en wind en de kleurenpracht waarmee hij de onweders opnieuw laat losbarsten bij elke blik op het schilderij, het is alsof zoveel jaren na het ontstaan, dat onweer zich telkens opnieuw losrukt en zijn natte en bedreigende vracht  loost. De vier elementen, water lucht, aarde en vuur komen nergens zo goed aan bod als in die taferelen.

Dames en heren, ik sluit af  met een gedicht bij het schilderij, waarvan u de abeelding ziet in het midden van het overzicht van de retrospectieve, onderaan links. Het tafereel inspireerde mij tot volgend gedicht:

Machteloos

Machteloos bij dreigend onweer

staan zij in de oogst en weten:

dit moeten wij:

de aren droog bewaren

binnen de hoppers

en voelen toch:

dit lukt ons nooit,

hier is geen ontkomen aan,

maar harken en slaan en vergaren

als gek,

tegen tijd en donkere luchten

en vloeken binnensmonds

terwijl ze bidden:

- maak de luchten helder, -

maken ze hun hopen hoger

met de kracht  van wanhoop

en de gelatenheid

van hen die ondergaan.

Dirk De Cock,

Schepen van Cultuur,

Vrijdag, 2 april 2010

Het deed zo'n deugd om mijn vroegere en oude medestander Karel Van Reeth te zien bij de persconferentie van de Koerden na de raid van de federale politie op hun accommodatie in Denderleeuw.

Dat Turkije gewoon de rechten van de Koerden erkent en respecteert en het volledige onderwijs van laag tot hoog in de Koerdische taal toelaat, in plaats van het Koerdische volk in Turkije te degraderen tot "Bergturken". Ik wil ook mijn taal en mijn cultuur niet kwijt, wie beter dan de Vlamingen verstaan de pijn, woede en frustratie van de Koerden in Turkije.

Beste Turken, het is dezelfde frustratie als die van de Oeigoeren (een Turks volk!) in China!

Heb daar toch begrip voor!

Met vriendelijke groet,

Dirk De Cock.

Het secretariaatspersoneel van het Deeltijds KunstOnderwijs vergaderde vrijdag 29 januari 2010 in "De Biekorf"

Als schepen van cultuur werd ik uitgenodigd om het slotwoord te spreken.

Geachte mijnheer Meert, directeur van Agodi, mevrouw de schepen, dames en heren medewerkers van het DKO van overal te lande,

Als schepen van cultuur met in mijn bevoegdheidspakket basisonderwijs, cultuur, bibliotheek, toerisme en land- en tuinbouw ben ik uitermate verheugd om tot u het woord te mogen richten. Ik zal kort zijn, dat heeft de organiserende instantie mij opgedragen. Ik ben gepokt en gemazeld als onderwijsmens, maar ik stond ook altijd al met een been in de politiek. De laatste tien jaar kon ik mij volledig aan de politiek wijden, maar het onderwijs liet mij niet  los. Twee legislaturen heb ik in het Vlaams parlement mijn beste beentje voorgezet in de onderwijscommissie, deels als secretaris en deels als ondervoorzitter van die commissie. Samen met collega’s heb ik er heel wat bakens verlegd.  Vergis u niet, die onderwijscommissie was en is  de minst politieke commissie binnen dat parlement, omdat al die politici in de eerste plaats onderwijsmensen zijn. De goede onderwijscommissarissen hadden omwille van bepaalde onderwijsdossiers soms meer conflicten binnen hun eigen partij, dan met de collega’s van andere partijen in de schoot van de commissie. Kortom, onderwijs drijft boven! Daarom wil  ik graag een boompje opzetten over het snijpunt tussen onderwijs, en dus opvoeding met cultuur en dus met kunst. Precies op dat snijpunt is het kunstonderwijs actief. Precies in dat snijpunt zitten de grote uitdagingen. Gaan we voor de kunst en dus voor het ontwikkelen van talent, of gaan we voor een zo breed als mogelijke vorming voor zoveel als mogelijk (jonge) mensen, zodanig dat de muzische vorming in onze samenleving globaal genomen een hoger echelon bereikt! Met andere  woorden vormen we de cursisten in de diepte of in de breedte?

Het doet heel raar aan, maar vanuit misschien onverwachte hoek kampt men met hetzelfde parallellisme, met name in de sport stelt zich een gelijkaardig probleem; de onderscheiden sportclubs hebben dikwijls de moeilijke keuze om zoveel leden als mogelijk te laten participeren (ook, en wellicht niet in het minst, omwille van de lidgelden), maar daartegenover staat de dwang van de competitie die wil dat de besten de plaats krijgen in de teams, wil men als team of als club kans maken om te winnen. De teams en de clubs met de beste prestaties trekken immers ook de meeste potentiële nieuwe leden aan.

Toch wil ik een lans breken om beide componenten, de breedte zowel als de diepte, met mekaar te verzoenen. Als onderwijsmens is het mijn hoogste overtuiging dat iedereen het recht heeft om opgeleid te worden tot op het niveau dat hij of zij aankan. Als cultuurmens weet ik dat sommigen uitmunten in één of meer of zelfs slechts in één bepaalde  discipline en dat zij op de tocht naar de eenzame hoogte van hun talent en/of creativiteit, professionele begeleiding meer dan broodnodig hebben.  

Daar, in de combinatie van beide aspiraties  ligt de uitgebalanceerde taak en opdracht van de lesgever in de kunstacademie. En dat is slechts mogelijk, omdat je in de kunstacademies die wonderbaarlijke mix van mensen hebt, een mix van leerkrachten, die volkomen anders is dan in andere onderwijsbranches. Daar ontmoet je een mix waarbij eenieder volgens een allerindividueelste legering de onderwijsmens in zich combineert met de kunstenaar, en elk van die legeringen is apart en met een andere samenstelling in het percentage van de interactie tussen de onderscheiden componenten, en al die allerindiviudeelste legeringen samen vormen een groepsdynamiek, die zo sterk en telkenmale uniek is en die de klankkleur bepaalt van de desbetreffende muziekacademie.

Waarom heb ik die mix zo graag, en waarom heb ik het kunstonderwijs zo graag, omdat het de onderwijsvorm is, die het verst afstaat van het Angelsaksische model, waarbij onderwijs en opleiding onlosmakelijk gelinkt worden aan tewerkstelling. Tewerkstelling is belangrijk, zeker in deze tijden van crisis, maar onderwijs moet ook kunnen bestaan omwille van het onderwijs zelf. “Der Unterricht an sich” is vanwege het  vormende en het zelfrealiserende karakter van zo’n opleiding in die mate belangrijk dat het gevoel van welzijn hier primeert op het gevoel van welvaart. Ik weet wel, het ene gaat niet zonder het andere, maar waar men binnen de Angelsaksische invloedssfeer het ‘levenslang leren’ promoot, promoot men niet meer nog  minder dan het zich vervolmaken binnen de skills  en de challenges, dus binnen de competenties en de uitdagingen, van de eigen werksfeer.

De meer Europese visie heeft het over het levensbreed leren, dat opleiding voor ogen heeft binnen de interessesfeer van elk individu, ongeacht of die interesse zich binnen de werksfeer bevindt. ‘Levensbreed leren’ sluit je als mens niet op binnen de soms te enge beleving van de werkomgeving, maar zorgt ervoor dat individuen zich ook kunnen toeleggen op interesses daarbuiten, waardoor ze als persoon op een meer evenwichtige wijze deel kunnen uitmaken van de complexe sociale en maatschappelijke interactie tussen alle omgevingsfactoren die de leefwereld van de moderne mens omvatten.

Ik dank u.

Dirk De Cock,

Schepen van cultuur

Mevrouw de minister, Joke Schauvlieghe, heeft het in een interview over het schrappen van de socio-culturele toelage aan het IJzerbedevaartcomité. Los van de inhoudelijke discussie, die wat mij betreft kant noch wal raakt, ergert het mij mateloos dat ze het niet heeft over een sociaal-culturele toelage. Wanneer spreken onze eigen Vlaamse ministers nu toch eens Nederlands!

Dirk De Cock,

9 december 2010.

Zondag 22 november 2009 was er een plechtige academische zitting ter gelegenheid van 25 jaar Oudheidkundige Kring "Allerheiligste San Salvator" te Wieze. Bij die gelegenheid werd de licentiaatsverhandeling: "Inventaris van het Dialect van Wieze", van wijlen de heer Paul De Wolf, de latere professor in de linguïstiek, prachtig uitgegeven.

De inenting tegen het H1N1-virus gemeentelijk organiseren voor de risicogroepen is een heel goede zaak. Proficiat aan de organisatoren en de gemeentelijke personeelsleden die daarbij betrokken zijn. Dat de gevaccineerde patienten het bedrag volledig terugkrijgen, lijkt me niet meer dan normaal in een welvaartstaat. De risicogroepen zijn immers al diegenen die sowieso meer kosten hebben voor geneeskundige vezorging. Dat de huisartsen die de inenting verrichten hiervoor een vergoeding krijgen, is nationaal vastgelegd en zeker geen materie voor een plaatselijk schepencollege. Integendeel, elke burger van dit land (en dus ook elke huisarts van dit land) heeft recht op eenzelfde behandeling. De plaatselijke organisatie van de inenting gebeurde nauw in samenspraak met de diensten van de provincie en door de vergadering van de huisartsen van Lebbeke.

Dat een plaatselijke N-VA-afdeling ineens de spreekbuis wordt om de belangen van de ziekenfondsen te verdedigen, lijkt mij wat betreft zeggenschap over lokale gemeentelijke materie meer dan een brug te ver. Hier geldt het aloude spreekwoord: schoenmaker blijf bij je leest. Trouwens dat de ziekenfondsen nog reserve hebben, bewijst hun mededeling van eind september aan de federale regering dat ze gerust een paar percenten wilden besparen (lees: inleveren) om de federale begroting mee in evenwicht te brengen en de minister van begroting een helpende hand te reiken.

Volksgezondheid is vooralsnog een federale materie, geen gewestelijke en al zeker geen gemeentelijke. De inentingscampagne voor de risicogroepen wordt in kaart gebracht door griepcommissaris Van Ranst, de gemeente Lebbeke is hier enkel uitvoerder volgens het door het griepcommissariaat ter hand gestelde draaiboek.

Wanneer elk bestuurlijk niveau zijn taak nauwgezet en naar behoren vervult, komt goed bestuur stapsgewijs dichterbij.

Dirk De Cock.

Donderdag was er, voor de jeugd, in de Bib. een dag om kennis te maken met China. Twaalf kinderen van 10 tot 12 schreven in om via de weg van een menu meer van China te weten te komen. De gedreven manier waarop Günther Van Lierop didactisch de kinderen wist te boeien, toen hij met heel veel hulp een tableau maakte van van een idyllisch Chinees landschap, compleet met vulkaan en vulkaankratermeer, waarin hij een soort currysaus deponeerde, imponeerde mij meteen. Als geoefend didacticus wist ik onmiddellijk dat hij alle snaren juist had geraakt. De blije gezichten, de ontdekkingsreis in de keuken van de Biekorf en het enthousiasme van de jonge cursisten sprak boekdelen. Een prachtig initiatief van de Bib. in deze Europalia/China-tijden. Dank aan de jeugddienst, de academie en het Biekorfteam om personeel af te staan voor deze mooie culturele en educatieve samenwerking. Dank je Ruth, Leen, Sarah en Günther.

Dirk De Cock,

een gelukkige schepen van Bib., Cultuur en Onderwijs.

Vandaag werd door de Oostenrijkse ambassade een receptie met toespraken gegeven naar aanleiding van de Oostenrijkse nationale feestdag. Als "befreundeter Belgier" krijg ik al een aantal jaar hiervoor een uitnodiging. Het gastland was Burgenland, dat als meest oostelijke Oostenrijkse deelstaat ook de lange grens met Hongarije deelt, waar tot 1989 het ijzeren gordijn, tevens de grens tot het toenmalige oostblok was. Het was Hongarije dat twintig jaar geleden, in augustus van het jaar 1989, voor het eerst de grens opende, waardoor talrijke Oost-Duitse "toeristen" de vlucht naar het Westen ondernamen. (Tegelijkertijd zat de ambassade van West-Duitsland in Praag boordevol Oost-Duitsers, die naar het Westen wilden.) Het was een spannende tijd, de slinger kon alle kanten uit, de meest weerbarstige regimes waren het Oost-Duitse van Walter Ulbricht en het Roemeense van Nicolae Ceausescu. Wanneer we terugdenken aan Tien An Mien (iets later in de tijd), dan weten we dat de omwenteling (die Wende!) ook met heel veel bloedvergieten had gekund. Gelukkig bleef ons dat in Europa bespaard.

We leefden toen op de mespunt van de geschiedenis. Als leraar Duits heb ik gewoon een heel jaar hierover les gegeven en mijn handboek gelaten voor wat het was. Ik bracht gewoon al mijn Duitse kranten en tijdschriften mee naar de klas of we keken naar het nieuws op ARD of ZDF. 

Zoals gezegd, alle drie de Oostenrijkse sprekers van vanavond refereerden in de "cercle gaulois" in Brussel waar de "Empfang" plaatsvond, aan die woelige maar o-zo-boeiende periode. Vooral de Landeshauptmann van het Burgenland Hans Niessl sprak met een mengeling van zichtbaar genoegen en ontroering over de eerste hulp die toen geboden werd aan de armlastige vluchtelingen, door de inwoners van het Burgenland. Hij dankte hen daarvoor en wist dat nog heel vele van die vroegere vluchtelingen het warme Oostenrijkse onthaal niet zijn vergeten. Het geheel werd opgeluisterd door een kwartet dat muziek vanJoseph Haydn speelde, de Oostenrijkse componist die 200 jaar geleden overleed.

Dirk De Cock.

Ja, de aanleg van een geboortebos was in het VRT nieuws op zondag. In Gent waren jonge ouders met het aanplanten van een geboortebos gestart. Flink voor Gent en schepen Balthasar.

In Lebbeke zijn wij ermee gestart in 2005 - ik was toen schepen van leefmilieu -, in Denderbellebroek. Dat perceel was vorig jaar, na drie jaar, vol. Nu werd een nieuw perceel aangesneden in de Duivekeetstraat. Streekeigen bomen voor 105 kindjes werden door de gelukkige ouders, grootouders, broers en zussen aangeplant. Het was feest, omdat de mensen zo gelukkig waren. Met het "Speelbos" in de Baasrodestraat erbij zijn we nu al het vijfde jaar heel veel bomen aan het aanplanten. Een groene long zijn we misschien nog lang niet, maar een stukje van onze longen wordt toch al beter voorzien van groene kwaliteitslucht. We zeggen "neen" aan het fijn stof en we planten bomen aan. Nu nog onze ecologische voetafdruk kleiner maken.

Proficiat voor de milieudienst, de MiNaraad en de milieuschepen van Lebbeke.

Ja, we hebben het gehaald, de drie uitdagingen, die ons werden opgelegd, zijn tot een (heel) goed einde gebracht. Normaal vind ik (vanop afstand bekenen) zo'n Fata Morgana gedoe maar niets hebben. Het is zo déjà vu.

Maar eerst gingen we voor Boekegem. An Heirbaut en ik we hadden er een paar gesprekken over, of we dat wel zouden doen. Ik zei haar dat we met het gemeentebestuur honderd procent zouden steunen, maar zij moest er met haar team moest voor gaan, en dat het vooral veel extra inzet, werk en inspanning zou kosten. Ze hebben ervoor gekozen en ze zijn ervoor gegaan. De bibliothecaris met haar team, met haar volledige team. Toen we de trofee binnen hadden zijn we voor de uitdagingen nog veel verder gegaan. Heel veel personeelsleden van de gemeente kwamen spontaan meehelpen. Heel veel mensen boden hun hulp aan. Zelf heb ik me volledig ondergedompeld in de roman-schrijf-opdracht. Mijn echtgenote dacht dat ik zelfs in de Bib sliep, maar dat was niet waar . Die opdracht was niet eenvoudig. We hebbben er met een aantal mensen toch wel hard aan gezwoegd en door het crashen van de server, zijn we met vier en dan nog met drie en dan nog met twee mensen de nacht moeten ingaan. (Op een PC werk je niet in groep!) Rond 02.00u. vrijdagmorgen was de opdracht die we anders wellicht om 21.30u. van de avond ervoor hadden geklaard, eindelijk tot een goed einde gebracht. 's Anderendaags vond de deurwaarder dat ook, al had hij toch een opmerking dat de leeftijd van één van de auteurs onder diens tekst op 54 jaar stond en in de begeleidende lijst op 55 jaar. Bij nazicht bleek dat die persoon tijdens de Boekegem week jarig was. Hij schreef het stukje voor zijn verjaardag en bij controle van de lijst was hij al een jaar ouder. Om maar te zeggen dat de deurwaarder wel echt heel goed zijn werk deed.

Doel

De zoldering is nog intact,

de rest is plunderend gestolen

het huis werd met geweld genomen

door huurlingen met man en macht verkracht.

De Maatschappij Linkerscheldeoever

zag, - kan een naam nog droever,-

geen heil in tijdelijk wonen.

Wat had je dan gedacht?

Een wolf in schapenvacht

die Vlaams beleid weglacht.

Zo ligt een dorp te sterven

in al zijn huizen,

het kwijnt in al zijn nerven

weg, - het is een pijnlijk sterven.

Laat de havenkapitein

toch gelukkig tussen zijn containers zijn.

En, ... Vlaanderen geef misschien

Doel aan Nederland,

dan houdt het zeker stand.

Dirk De Cock,

31 augustus 2009

Karel Van Miert was een staatsman, een van de weinige staatslieden die Vlaanderen had. Hugo Schiltz was er ook een.

Echt wel oprechte waardering voor zo'n politicus.

Dirk De Cock

Morgen, donderdag 28 mei 2009, staat het gemeentelijk reglement m.b.t. het plaatsen van "schotelantennes" op de agenda van de gemeenteraadsvergadering van Lebbeke.
Zo'n vier maanden geleden vroeg ik tijdens de vergadering van het College van Burgemeester en Schepenen aandacht voor dit probleem. Er dreigt immers een wildgroei aan schotelantennes op de voorgevels van de huizen.
Wij herinneren ons nog levendig de schreeuwlelijke antennes in de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw, daar kwam pas een einde aan met de opkomst vam de kabeltv. De liberalisering van de markt zou tot ongewenst neveneffect kunnen hebben dat de voorgevels van tal van huizen ontsiert worden door een dergelijke schotelantenne.
De collega's van het schepencollege hadden oor naar mijn bezorgdheid en onze administratie kreeg tot taak om een goed gemeentelijk reglement op te stellen. Het reglement komt er grosso modo op neer dat de schotelantennes niet zichtbaar mogen zijn vanop de openbare weg.

Het reglement is een goed evenwicht tussen het recht van de burger m.b.t. de vrijheid van meningsgaring en de bezorgdheid om het esthetisch uitzicht van de straatkanten te vrijwaren. Voor meergezinswoningen is er een apart artikel: aan de achterzijde van appartementsgebouwen kan een groepering van drie schotelantennes geplaatst worden.

Onze dienst stedenbouw heeft rekening gehouden met de opmerkingen gemaakt tijdens de vergadering van de gecoro. Alle adviezen waren positief.

De tussenkomst in het politieke actualiteitsdebat tijdens de plenaire vergadering van het Vlaams parlement op 1 april 2009.

De heer Dirk De Cock:

Sonnet: Doel 

Als dichter lukt het mij misschien,

als dichter wel. Wie als politicus

nog roept in de woestijn; hij spant de lus

naar kunstenaars en dichters, die nog zien 

en trekt dat touw dan aan als nooit gezien

protest. En legt zo rond het dorp een lus

waar niet vernietigd wordt en huurlingen dus

geen huizen kunnen slechten om nadien 

terug te komen en opnieuw de hand te slaan

aan huizen, straten, pleinen en om braakland

achter te laten in bijna vergeten straten. 

Hoe kleeft protest toch aan hun staan

sindsdien, als woei de wind het laatste zand

als dam op tegen wie niet valt mee te praten. 

Dirk De Cock, Brussel, Vp, Rubenszaal,

31 maart 2009, 15.52u.-16.24u.

Soms schrijf ik nog wel eens een gedicht!

Narcose 

Nog een keer waag ik het

je frêle schoonheid uit het

voorgeborchte van je zijn te lichten,

want de zwaluw die ik ben,

wordt ouder,

zit op de draad en wacht,

verwacht de grote trek.

Uitbloeiend aan mijn lichaam

is dit wachten

uitputting die ooit zal volgen.

En ik wou,

wanneer het even kon, in weidse vlakten

aan het leven sneven

als aan de maan;

en met je schoonheid in mijn ogen

als volwassen narcose. 

Dirk De Cock, Brussel, H. Consciencegebouw,

7e verdieping, 23 maart 2009, 13.09u.-13.25u.

Die Legende von der Entstehung des Buches Taoteking auf dem Weg des Laotse in die Emigration entstand 1938 in Dänemark während Brechts Emigration.

Als er siebzig war und war gebrechlich

Drängte es den Lehrer doch nach Ruh

Denn die Güte war im Lande wieder einmal schwächlich

Und die Bosheit nahm an Kräften wieder einmal zu.

Und er gürtete den Schuh.

Dit fenonomenale begin van afscheid beschreven door Bertholt Brecht, toen hij zelf in Denemarken in exil leefde, is nog steeds onovertroffen. Het blijft nazinderen wanneer je dit leest. En wat doet de maatschappij linkerscheldeoever? Het breekt Doel af. Een heel klein beetje meer Oosterse wijsheid zou Schalk en de zijnen wel kunnen gebruiken. Misschien kunnen ze Brecht eens lezen en hoe hij over onrecht schrijft!

DOEL.

De kerkklok klept verweesd

en trekt het schip

van Schelde naar dorp en terug.

Hoe stil is het in dit verdreven dorp

als in een kerk,

en wezenloos dat je de wind

kan horen in de straten

en hoort klagen in de gaten

van de straatwand

werk van malafide mannen.

Dit dorp wordt enkel nog gered

door vrouwen en door kunstenaars,

alleen zij baren nog hoop

tegen de aangebrachte kankers

van machinale mechanismen.

Geklemd tussen koeltorens

en haven heeft de habitat

toch nog het intacte van intens contact.

Een veilige haven

van jewelste,

het dorp dat leeft en zindert

in zijn diepste binnenste,

maar met zijn lach nog even wacht,

omdat het kraakt in al zijn voegen.

 Dirk De Cock,

Lebbeke, 20 maart 2009, 11.48u. – 12.11u.  

Rainer Maria Rilke

O eerste roep horizontaal in het jaar -,

de vogelstemmen staan.

Jij echter schuift reeds in de tijd jouw baar,

o koekoek, in ’t vergaan –

Daar: zoals je roept en roept en roept,

als iemand die in ’t spel zich vond,

en helemaal niet bouwt en ook niet kloekt,

mijn vriend, naar het lied, dat ons aanstond.

Wij wachten eerst en hopen … Zeldzaam dwars

doordringt ons deze schreeuw;

als was ’t in deze reeds nog wars,

een vroeg voorbije geeuw –

Vertaling: Dirk De Cock, woensdag, 18 maart 2009.

Een van de conclusies van de leefbaarheidsstudie (2000) van het polderdorp Doel was, dat het dorp leefbaar was, op voorwaarde dat het Saeftinghe-dok niet zou worden aangelegd. In het Vlaams parlement is al jaren geleden aangekondigd dat er een studie komt om na te gaan of er een Saeftinghedok moet komen. Vlaams volksvertegenwoordiger Dirk De Cock (SLP) is verbolgen dat ondanks het uitblijven van deze studie er toch continu huizen worden afgebroken in Doel.

"Ik vermoed dat het een kwestie van prioriteiten is, want de studie over de Lange Wapper was er heel erg vlug. Ondanks die hele korte tijdsspanne was ze bovendien erg degelijk", stelt Dirk De Cock. Het valt SLP op hoe weinig er nog wordt gesproken over het Saeftinghedok. De crisis is heeft de al de optimistische groeiprognoses van het Havenbedrijf alvast serieus ondergraven. "Laten we niet opnieuw de fouten uit het verleden maken. Het Doeldok bijvoorbeeld is nooit gebruikt, de bouw ervan heeft gigantisch veel geld gekost en het dok wordt nu letterlijk gedumpt met de grond van het Deurgangdok?! Meer Kafka hoeft toch niet!", aldus De Cock.

De Cock legt de schuld vooral bij de intercommunale "Land van Waas" die instaat voor het beheer van de onteigende woningen. "De intercommunale handelde nooit als een goede huisvader. Ze heeft nooit werk gemaakt van de opdracht om alles in het werk te stellen om de kwaliteit van het wonen te garanderen. Integendeel heel wat woningen gingen tegen de vlakte, zelfs vele huizen die nog perfect leefbaar waren, volgens de normen van de Vlaamse wooncode", aldus De Cock.

De intercommunale "Land van Waas" en de stad Beveren gaan ook excessief verder met het afbreken van woningen. SLP besluit hieruit dat er een onderliggende agenda bestaat, een totaal andere agenda bovendien dan die van het Antwerps havenbedrijf. De intercommunale wil industrieterreinen op de plaats waar Doel nu staat. Dirk De Cock vindt dat veel meer dan een brug te ver, hij noemt het zelfs enkele "Lange Wappers" te ver. "Dat men een aantal krotten opruimt in Doel, daar zal geen haan naar kraaien. Op dit moment wil men toonaangevende waardevolle gebouwen tegen de vlakte smijten. Dat is gewoon misdadig, dat is het uitwissen van erfgoed en van geschiedenis, dat is een soort van negationisme, men wil de herinnering aan het dorp uitwissen en de laatste eigenaars en bewoners intimideren. Dat minister-president Peeters ondertussen goedkeurend toekijkt en dit alles toedekt met halve waarheden is schandalig", besluit De Cock.

Dirk De Cock lanceerde vandaag vanaf het spreekgestoelte in het Vlaams parlement een oproep aan alle erfgoedverenigingen en heemkringen in heel Vlaanderen om het dorp Doel te bezoeken en het waardevolle erfgoed ervan in ogenschouw te nemen en om van elk gebouw een peterschap op zich te nemen. Hij doet een oproep aan alle kunstenaars om op de blinde gevels die door de willekeurige afbraak zijn veroorzaakt, kunstwerken aan te brengen. Hij roept het Antwerps Havenbedrijf op om Doel te omarmen en om het dorp uit de klauwen van de Intercommunale Land van Waas, een Wase wolf in schapenvacht, te houden.

Johann Christoph Friedrich von Schiller (1759 - 1805)

"Der Mohr hat seine Pflicht getan, der Mohr kann gehen."

 Das Zitat stammt aus Schillers Trauerspiel "Die Verschwörung des Fiesko zu Genua", seinem zweiten dramatischen Werk aus dem Jahr 1783. Der "Mohr von Tunis", Zuträger für Fiesko bei der Verschwörung gegen den Dogen Andrea Doria, tritt im 3. Aufzug (4. Szene) mit diesen Worten von der Bühne ab: "Der Mohr hat seine Arbeit getan, der Mohr kann gehen." - Man verwendet das Zitat in der abgewandelten Form ("... hat seine Schuldigkeit getan"), um seiner Enttäuschung in einer Situation Ausdruck zu geben, in der man für etwas Bestimmtes Dank erwarten konnte, der einem nicht zuteil wurde.

Patricia De Martelaere is overleden. Zij was een uitmuntend dichter, schrijver, prof. en vooral filosoof. Zij laat geen leegte na, maar ruimte in de meest uitgebreide zin van het woord.

SLP vraagt dat er vlug initiatieven worden genomen om een eind te maken aan het schoolpoortkamperen. Vlaams volksvertegenwoordiger Dirk De Cock wil dat hierbij alle mogelijke denksporen worden onderzocht. Hij pleit ervoor om een systeem van individuele verantwoordelijkheid van de school  grondig te bekijken. 

De voorbije dagen stonden aan verschillenden schoolpoorten opnieuw vele ouders, maar ook vele plaatsvervangers van die ouders gekampeerd. Ook SLP vindt deze praktijken ongehoord. Het principe van gelijke kansen wordt vooral door het systeem van betaalde plaatsvervangers volledig ondergraven.

“Ik heb mee het GOK-decreet vorig jaar gewijzigd om experimenten toe te laten in het inschrijvingsbeleid. In Gent en Leuven heeft men gebruikgemaakt van die mogelijkheid. In Antwerpen en Brussel kwam men niet tot een consensus in het daarvoor bestemde orgaan, het LOP (Lokaal Overlegplatform), met kampeerders in die steden tot gevolg”, aldus Dirk De Cock.

Volgens De Cock is het tijd om de voorbije experimentele fase grondig te evalueren. Maar is sceptisch over de veelgehoorde mogelijke oplossingen. De focus bij de verschillende politieke partijen ligt nu in deze eerste plaats op het idee om vanuit de Vlaamse overheid een inschrijvingssysteem te verplichten. SLP heeft hier steeds kritisch tegenover gestaan. De achterliggende problematiek van de wachtrijen is immers niet in elke stad gelijk. 

Dirk De Cock:”Vanuit Vlaanderen een inschrijvingssysteem opleggen aan alle scholen is geen evidentie. Zo een poging dreigt te verzanden in technische en juridische problemen.”

SLP pleit om te onderzoeken of de verantwoordelijkheid van het inschrijvingsbeleid niet bij de scholen zelf kan worden gelegd. Het systeem kan er in bestaan dat wanneer er binnen het LOP geen meerderheid wordt gevonden om een bepaald systeem te gebruiken, de schoolbesturen de vrijheid krijgen om zelf een systeem te kiezen binnen de Vlaams opgestelde restricties. In Antwerpen zouden de scholen vandaag binnen zo een regelgeving alvast zelf initiatieven kunnen nemen om de wachtrijen tegen te gaan, wat men vandaag niet kan.

“Er zijn pro’s en contra’s met betrekking tot een systeem van individuele verantwoordelijkheid van de schoolbesturen. Eén grote pro is dat vandaag een wachtrij een kwaliteitslabel bezorgt aan een school. Individuele verantwoordelijkheid labelt daarentegen de school als een onwillende school, als een school die de wantoestanden van het kamperen niet wil aanpakken”, stelt Dirk De Cock.

SLP is steeds een voorstander geweest van de gemeenschapsdialoog. De partij – toen nog spirit – stelde als eerste voor onder de noemer “gemeenschap is leuker met twee” om de gemeenschappen te responsabiliseren. Dat de gemeenschapsdialoog opgestart door Vlaams minister-president vandaag is vastgelopen, is voor SLP echter geen verrassing.

Blijkbaar waren er bij de opstart te weinig garanties waren  in tegenstelling tot wat minister-president Kris Peeters altijd heeft beweerd. Bovendien heeft een gemeenschapsdialoog maar kans op slagen wanneer ook op federaal niveau er eenzelfde druk op de ketel wordt gehouden door de betrokken partijen. De federale ministers van CD&V en open VLD geven niet de indruk nog interesse te hebben in communautaire vooruitgang. De dialoog was dan ook gedoemd om te mislukken.

Voor SLP moet nu de bal opnieuw in het federale kamp worden gelegd.  Daar heeft men nog enkele weken om tot concrete voorstellen te komen. Indien blijkt dat er geen vooruitgang geboekt wordt, wil SLP nieuwe federale verkiezingen. Dirk De Cock: “CD&V en open VLD gebruiken de crisis als excuus gebruiken om de federale regering in stand te houden. Dit gaat echt niet op. De houding van de federale regering ten aanzien van Opel en KBC, de afhandeling van het fortis-dossier, ontspoorde begroting… zijn slechts enkele voorbeelden die aantonen dat deze regering geen garanties biedt voor een kordaat aanpakken van de crisis. Dat niemand van CD&V en open VLD deze argumentatie bestreed in het parlement is veelzeggend.” SLP is er ook van overtuigd dat de economische crisis in beide gewesten pas echt efficiënt kan worden aangepakt na het overhevelen van belangrijke bevoegdheden.

of over het wedervaren en de tegenslagen van een kamperende elite.

De inschrijving in het Jan Van Ruusbroeccollege, het jezuïetencollege te Laken had blijkbaar nogal wat voeten in de aarde. Het sijpelt stilaan door dat ogenschijnlijk "goed ingelichte" mensen een aantal dagen voor de poorten van de school gekampeerd hebben. Volgens de weekendkrant van De Standaard waren er een aantal mensen met een zekere renommee bij. Een mens wil toch maar de beste school voor zijn kind, voor zijn tweeling, nietwaar?! De juridisering van de maatschappij was zelfs al tot vóór de schoolpoort doorgedrongen, want men overwoog om een deurwaarder te vorderen om de nodige vaststellingen met betrekking tot de volgorde der aangekomenen te laten verrichten.

De échte Jan Van Ruusbroec (1293 - 1381) had het in zijn mystiek werk onder andere over "Van seven trappen" om de zaligiheid te bereiken. Gelukkig voor hem bestonden de jezuïeten nog niet, toen hij op dit ondermaanse verbleef. Anders hadden ze met zekerheid aan hem een tegenstander met inhoud gehad. Hij beschouwde en noemde zichzelf: een "ghemeyne mensch" (= een doorsnee mens). Inderdaad, Ruusbroec schreef in het Diets, in de volkstaal dus en niet in het Latijn, zoals we dat van priesters door de eeuwen heen gewend zijn. Hij identificeert zich dus volkomen met het volk en NIET met de elite (die schreef toen in het Latijn).

Staan verkleumen voor een schoolpoort was in elk geval NIET bij zijn zeven treden om zalig te worden. Maar misschien willen deze mensen ook helemaal niet zalig worden en willen zij hun kind gewoon naar het jezuïetencollege sturen. Wat me daarbij zo stoort is, dat de upperclass blijkbaar heel goed was ingelicht, of ze nu twee of drie dagen kou hebben geleden, laat me siberisch, ...zij waren ingelicht en een hele boel mensen waren dat niet, dat is het waar het om gaat.

Volgens dezelfde zaterdagse krant is het resultaat dat er welgeteld één kind van allochtone herkomst zou zijn ingeschreven. De elite wéét wel hoe ze scholen blank houdt. Een gemengde schoolbevolking is aan haar niet besteed. Je leidt in zo'n school de elitie op en dan begin je het best vroeg genoeg met de selectie, het liefst nog vóór de schoolpoort. Diversiteit kan al eens een thema zijn voor een klasgesprek, maar je hebt daarvoor toch geen praktijkervaring nodig.

Stelopdracht: Schrijf een (fictieve) Dialoog (tweespraak) van een gedupeerde ouder met een personeelslid van het college:

-"Sorry, u hebt een te hoog nummer, uw kind komt niet in aanmerking om ingeschreven te worden in onze school!"

- "Maar de directeur heeft toch gezegd dat de inschrijvingen op maandag waren en het is nú maandag!"

-"Ja, maar vanuit onze jezuïetendidactiek kunnen wij een maandag ook vervroegen, dat is nu gebeurd! Probeert u uw geluk maar elders." 

- "Is wat wij nú meemaken dan een voorbeeld van wat men doorgaans jezuïetenstreken noemt?"

Over experten en onderzoekscommissies.

Gek worden de mensen van het gekrakeel van de hooggeleerde heren, die stellen, dat een parlementaire onderzoekscommissie geen leden van het gerecht zou kunnen ondervragen. Het kan nochtans zo eenvoudig worden uitgelegd. De wetgevende macht (het parlement) is de hoogste macht, want de leden van het parlement worden door de kiezers verkozen.

De wetgevende macht (het parlement) maakt en stemt de wetten. De gerechterlijke macht (het gerecht, justitie) zorgt ervoor dat die wetten worden toegepast.

De uitvoerende macht (de regering) krijgt het vertrouwen van het parlement, of valt door middel van een motie van wantrouwen door datzelfde parlement.

En ja dus, het parlement heeft het recht de uitvoerende en de gerechterlijke macht te bevragen en te ondervragen. Zo eenvoudig is dat!

Verkiezingen doen sommige politici flippen!

Bart Caron is naar eigen zeggen thuis gekomen bij Groen! Op dezelfde manier als Bert Aciaux warm werd onthaald bij Sp.a, werd ook Caron in mineur ontvangen door de groene achteban, met name door die West-Vlamingen die in hem eerder een bedreiging zien dan iemand die ze als verloren zoon wensen binnen te halen. Beide heren verlieten een warm, Vlaams, democratisch, sociaal-liberaal project om in ander vaarwater politieke Lebensraum te gaan opeisen. De geschiedenis leert ons dat wie "Lebensraum" opeist, dat altijd ten koste van anderen doet.

De waarheid is, dat ze  gewoon niet de kracht van hun overtuiging hebben om van daaruit met overtuigingskracht naar de kiezer te gaan. Je moet waarschijnlijk écht wel diep doordrongen en doordesemd zijn van je (politieke) idealen, wanneer je als vermeend progressief slechts enkele dagen bedenktijd nodig hebt om je helemaal in te schrijven in de conservatieve en inefficiënte maatschappijbenadering van Groen! Zo van: "stop nu maar elke groei, want er is nog te weinig crisis!".

't Moest me even van het hart!

Even verderop

Er heerst onrust in de wijken,
mensen tonen hun verdriet,
ze kunnen van de plaats niet wijken.
Ieder zwijgt zijn eigen lied.

“Hoe kan dit nu”, zeg jij
en ik zie een feest van geel licht,
een vuurwerk van fosforbommen,
engeltjes maken.
“Hoe is iemand in godsnaam tot zoiets in staat?”
En ik zie
medische teams
in ziekenhuizen
slachtoffertjes redden;
en ik zie
mondiaal even verderop
blote handen verhakkelde lichaampjes
uit kapotgeschoten ziekenhuizen halen.
Hoge omes komen condoleren;
en ik zie
mensen met hun kinderen aan de hand
en met hun tranen naar binnen gekeerd
zich met knuffels wapenen
tegen hun verdriet.

Wij dansen met de wolven
om ons heen en slapen
onschuldiger als geen een:
de wereld, mijn dorp;
mijn dorp in de wereld.

Hoe leven wij in shock sindsdien,
op onze eigen heuvel van schaamte,
alsof ingehouden adem
en serene stilte nadien
een krijtwitte dood kan laten wijken.

Lebbeke, 26 januari 2009 15.52u – 16.14u.

Wanneer mensen ons ontvallen
wordt de wereld smaller.
Het tij schijnt de branding
minder te raken,
maar de herinnering stolt in amber,
dat ooit als barnsteen ergens aanspoelt.

Dirk De Cock

Sint-Gillis Dendermonde is een vredig dorp dat met de fusies in 1976 bij Dendermonde kwam. Er is ooit nog sprake van geweest om Lebbeke en Sint-Gillis te fusioneren. De mentaliteit is echt wel gelijklopend. Mijn grootmoeder was van Sint-Gillis, ik heb er mijn oudtante nog bezocht. Ik heb er familie wonen en dan gebeurt zoiets! Je kan het met geen woorden omschrjven. Ik was er vrijdag de hele dag niet goed van. Het houdt mij nu nog elke minuut bezig. Dat zijn zo van die ogenblikken waar je jaren nadien nog precies van weet: ik was dáár, op die plek, toen ik dat vreselijke nieuws vernam. Zelf vernam ik het nieuws in het secretariaat van de school, de Puzzel, bij mijn wekelijks bezoek als schepen. De politie belde net alle scholen op om de poorten en deuren hermetisch af te sluiten, want de dader was toen nog op de vlucht. Zo'n later zou hij gevat worden in de Kleine Snijdersstraat door onze wijkagent van Heizijde. Proficiat voor diens koelbloedigheid en professionalisme.

Maar hoe moeten ouders en kinderverzorgsters en grootouders en zusjes en broetjes en neefjes en nichtjes en ooms en tantes en buren en dorpelingen en stedelingen hiermee omgaan. Hoe leg je zoiets aan jonge kinderen uit. Amerika ja, en zelfs Finland of Noorwegen, vanuit de afzondering in de lange poolnacht of iets dergelijks, maar hier in Vlaanderen? De globalisering slaat wel heel hard toe: de wereld mijn dorp! Ons buurdorp ligt opeens in het oog van de storm en in het wereldnieuws. We mochten met z'n allen willen dat het nog even onbekend was, als twee dagen geleden. Maar niemand kan de tijd terugdraaien, wij zullen met de wonden moeten leven en ouders zullen de littekens moeten leren liefhebben, en de littekens van het gemis, ze zullen nooit helen. Hoe kan een maatschappij een kinderverzorgster danken die haar eigen lichaam als buffer opwierp tegen de zinloze haat van een kindermoordenaar.

Zaterdag kreeg ik er van Iris, onze secretaris, van langs omdat ik elke dag een gedicht op mijn webstek moet plaatsen. Dat heb ik namelijk beloofd. Ik pruttelde tegen met wat argumentatie, dat ik er de vorige keer twee gedichten had opgezet, maar dat vond ze helemaal niet kunnen. Ik ben dan maar gezwicht. Het gedicht in kwestie heet "in februari" ik schreef het zo'n jaar geleden, toen de wereld nog iets fraaier was en de kindermoord in Sint-Gillis Dendermonde nog niet had plaatsgevonden. Hoe kan dat nu toch?!

In februari

Waar ben je nu zo nog,
zo met je ongezouten mening
in de weer.
De galmgaten van mijn spreken
raken versleten
en weer verstomt
de klank in de benchmarking
van je valenties,
het zoveelste zwanenmeer
van mijn telkenmale zinnen.
Je bent zo stil als de stilte
van een kerkhof in februari,
waar iemand moe denkt:
“Komen er nog nieuwe blaren?”
Of… staan takken gewoon zichzelf te zijn
met hier en daar een eksternest als decoratie.

Hoe word ik grijs sindsdien
als negatie van je woorden
en hoe intens beleef ik
het einde van voorheen
op de drempel
van het zich steeds weer
aandienende nadien,
tot de ochtend volkomen verneveld.

Dirk De Cock.
Brussel, 29 januari 2008 13.51u.-14.27u.

De voorbije maanden was er al geen sprake van een vooruitziende, doordachte en gecoördineerde aanpak van de kredietcrisis en de economische crisis die ermee gepaard gaat. Dat het gerommel in de marge ook onder van Rompuy I blijft aanhouden is jammerlijk. Het lijkt zelfs te verslechten. Minister van financiën Didier Reynders zaait eerst paniek over de toestand van de banken. Vervolgens beslist hij niets te doen.


De houding van minister Reynders en de zware druk van de familiale aandeelhouders van KBC dwong de Vlaamse regering tot ingrijpen. SLP begrijpt de krachtdadige beslissing van de Vlaamse regering. "Toch mag dit niet beletten de parlementaire democratie te respecteren. Er moet zo spoedig mogelijk duidelijkheid komen over alle beslissingen. Een debat in het Vlaams Parlement is onontbeerlijk. Dat Vlaanderen krachtdadig heeft gereageerd juichen we toe, maar dat mag ons niet tegenhouden te analyseren of men gekozen heeft voor de juiste oplossing", aldus Vlaams volksvertegenwoordiger Dirk De Cock.

SLP wenst daarom niet voor haar beurt te spreken in dit dossier. "Pas nadat het dossier volledig op tafel ligt, kan men concluderen of het niet beter was geweest dat de Vlaamse regering aandeelhouder was geworden van KBC.  Dit nu al roepen van aan de zijlijn levert weinig voordelen op voor KBC of de Vlaams belastingsbetaler. De alternatieven moeten besproken worden in het parlement", aldus nog Dirk De Cock.


De clausule dat KBC kredieten moet blijven leveren aan particulieren en bedrijven is alvast een goede zaak volgens de Sociaal-Liberale Partij. Maar dat de federale overheid niet dezelfde inspanningen leverden voor KBC als voor Dexia en Fortis, is voor SLP-senator Geert Lambert onbegrijpelijk. "Is het misschien omdat KBC een uitgesproken Vlaamse bank is? De federale regering moet toch weten dat ook KBC overal in Europa actief is. Zijn ze dan echt zo weinig bekommerd om de personeelsleden van KBC?"

Het Geraardsbergs Koninklijk Atheneum organiseert vandaag een politiek debat. Thema is de realisatie van een aantal eindtermen voor het vak geschiedenis. Nagenoeg alle Vlaamse politieke partijen nemen aan het debat deel.

Voor de Open Vld komt minister van Binnenlandse Zaken Guido De Padt langs. Schepen van Onderwijs Erwin Franceur vertegenwoordigt de sp.a. Arthur Cambier neemt deel namens de CD&V. Volksvertegenwoordiger Sarah Smeyers (NV-A), volksvertegenwoordiger Martine De Maght (Lijst Dedecker), Johan De Weerdt (Groen!), Stephan Borlau (Vlaams Belang) en volksvertegenwoordiger Dirk De Cock (SLP) nemen eveneens deel aan het debat. Dit start om 13.45 uur in de school langs de Papiermolenstraat.

Toch ook nog een vertaling van Rainer Maria Rilke, mijn favoriete dichter.

Nog steeds verbindt koffie mij met de gedachte aan mijn grootmoeder. Ze stierf op 88-jarige leeftijd in 1988.

Koffie
Niets lees ik nog in koffiedik!
De drab is mooi verpakt in individuele maatjes,
waar koffie bij mijn grootmoe nog gemeenschapsdenken was
en geurend vers slechts twee maal
op een dag de tijd aangaf,
is nu de individuele gang naar de machine in eenzaamheid gedrenkt;
niet eens een vriendelijke hand die wuift en wenkt.
Niet eens de geur vult nog de ruimte
als weleer,
denkt enkel liberaal en geeft alleen
verbinding tussen kop en kopje
en voorts geeft hij geen enkele binding weer.

Ver in mijn geest hoor ik nog
klamme koffiedrab kissen op een hete kachelplaat,
proces waardoor de lucht gezuiverd leek.

Dirk De Cock,
Vlaams parlement
januari 2009.

Onlangs was ik ergens op bezoek. Ik was erg onder de indruk.

Voor M.

Mijn vriend, laat hem niet toe, die dood,
hij is geen vriend,
hij gaat bij ouderen langs,
en vraagt zelfs kinderen ten dans;
hij is niet lief, want hij verslindt.

Mijn vriend, ik zeg het je,
laat mij nog een tijd gaan met je,
je temt de wolken in mijn geest
en in mijn geest vieren die wolken feest,
omdat je hen vrijwaart van het tempeest.

Ga dan mijn vriend,
maar langs bekende paden,
ga zachtjes op je trage maat,
zo slof je voor zijn vlugge voeten uit
en laat geen zeis je weg toch wieden.

Schiet hij zijn doel voorbij,
je vrienden zullen hem hun grimas bieden.

Dirk De Cock

Vandaag in De Morgen:

"Spreekt u nu eigenlijk namens de meerderheid of namens de oppositie?" Het was Eric Van Rompuy (CD&V) die in het Vlaams Parlement SLP'er Dirk De Cock die toch wel prangende vraag voor de voeten wierp, nu er van de voormalige kartelpartner van sp.a alleen maar splinters overblijven. Voor zijn broer premier werd, was Van Rompuy vaak de meest kritische uit de meerderheid, maar tijdens het begrotingsdebat gisteren was De Cock nogal scherp uit de hoek gekomen. "Ik was Spiritist, daarna Vlaams Progressief en nu SLP'er. Dat is één en dezelfde partij", antwoordde De Cock. "Ik ben altijd loyaal gebleven aan de meerderheid. En bovendien", zo kaatste hij de bal terug, "vond ik dat u sinds 1 januari wel een vervanger kunt gebruiken."

Klik op lees verder voor de integrale tekst uit de plenaire vergadering.

Het tweede gedicht is een gedicht van mijn hand:


Bezoek aan grootmoeder

Ze schuifelde naar de deur
als antwoord op de droge vensterklop
en opende, de gang,
de vier seizoenen;
de winter achter de voordeur,
een plaasteren gat in de sneeuw
– je merkt het alleen
wanneer de deurkruk erin verdwijnt –
jaren oefening!
Kom binnen,
ze schenkt late koffie
en tilt de beurs half uit de kan,
een zwarte mond gaapt kwijlend, sopt -
de koffie vloeit en stopt
wanneer de beurs de teut afsluit
en opnieuw giet ze uit de kan.
Ze schuift een schotel met
kandijsuiker dichter
en pareert mijn afwijzend gebaar
met een:
“Wat kwaad kan dat nu!”
dat ik nu nog hoor.

Dirk De Cock


Haiku

De kleur van de maan;
de geur zomerend in licht:
vergeten genot.

Op gedichtendag (29 januari) hebben de gemeentelijke academie, de cultuurdienst en de bibliotheek een handvol poëzie in petto. Op de agenda staan ondermeer het uitdelen van speciale gadgets met gedichten en een jeugdactiviteit rond de “gruwelijke rijmen” van Roald Dahl. De afsluiter van gedichtendag is de theatervoorstelling “Een fijne avond met meneer en mevrouw Olman” in C.C. De Biekorf waarvoor we u 2x gratis kaarten aanbieden om aan uw lezers of kijkers te verloten.

GADGETS: IJSKRABBERS EN POTLOODDOOSJES MET GEDICHTEN
Speciaal voor gedichtendag zochten de drie gemeentelijke diensten dit jaar naar originele gadgets: poëtische ijskrabbers voor de volwassenen en potlooddozen met gedichtjes voor de schoolgaande jeugd in Lebbeke. Een ludieke keuze volgens Dirk De Cock, schepen van cultuur en bibliotheek: “De vorige drie jaar deelden we zowel voor de volwassenen als voor de kinderen aangepaste bladwijzers met gedichten uit. Dit jaar inspireerden de koude temperaturen van de voorbije weken ons tot een ander voorwerp met gedichten. Iedereen die van poëzie houdt, kan een ijskrabber komen afhalen in de academie, bib of cultuurdienst. Ook de handelaars krijgen enkele exemplaren om uit te delen aan hun klanten. De gedichten zijn een selectie uit de ingezonden poëtische sprokkels van Lebbekenaren. Natuurlijk vergeten we ook de jongeren niet. Alle klassen uit Lebbeke krijgen potlooddoosjes met daarop korte rijmpjes die op naam staan van de leerlingen uit het vierde leerjaar van de Vrije Basisschool Lebbeke”.

JEUGDVOORSTELLING: “ GRUWELIJKE RIJMEN VAN ROALD DAHL”
Speciaal voor de 3e leerjaren van alle Lebbeekse scholen brengt actrice Katelijne Billet een voorstelling gebaseerd op het boek ‘De gruwelijke rijmen’ van Roald Dahl. Alle voorstellingen zijn al volzet (10.30u en 13.40u). Gruwelijke rijmen is een bundel van gedichten, geschreven door Roald Dahl. De auteur zet hierin bestaande sprookjes zoals 'de drie biggetjes' geheel naar zijn eigen hand door elementen in de sprookjes toe te voegen, met een verrassend en soms hilarisch effect. Gruwelijke rijmen is een vertaling van de Engelse bundel 'Revolting Rhymes en in de Nederlandse vertaling is het rijmschema gehandhaafd. Onderaan dit persbericht geven we u alvast een voorsmaakje uit dit speciale boek.

AVONDTHEATER: “EEN FIJNE AVOND MET DE HEER EN MEVROUW OLMAN”
Om gedichtendag theatraal af te sluiten, hebben we de “Heer en Mevrouw Olman” uitgenodigd. Zij doen een greep uit de liederenschat van de Nederlandse dichter en cabaretier Speenhoff (1869-1945). Liederen uit de tijd dat ‘De purperen heide’ en ‘Daar bij die molen’ nog oprecht ontroerden. We hadden voor sex kunnen kiezen want dat verkoopt altijd maar dat sluit niet direct aan bij het thema van dit jaar (“op zoek naar de nieuwe dichter des vaderlands”). Bovendien zijn de Olmans niet de eersten de besten. De heer Olman kent u beter als Frank Cools van ondermeer Radio 1 en Theater Malpertuis. Hij liet met “Een klein beetje Annie” op gedichtendag in 2007 Lebbeke al proeven van een gesmaakte voorstelling rond Annie MG Schmidt. Ineke Nijssen (van ondermeer Ketnet en Canvas) is de perfecte mevrouw Olman. Met doorleefde weemoed bezingen ze de meest ellendige, lamentabele, deerniswekkende en smartelijke geschiedenissen. Het rijt een gemiddelde ziel zo aan flarden. Alléz, in 1908 in elk geval toch nog. Het is cabaret uit vervlogen tijden maar wel in het HUMORISTISCHE en IRONISCHE LICHT van het jaar onzes Heren 2009. En dat in een regie van Raf Walschaerts, de helft van Kommil Foo. Niet te missen!
Waar en wanneer: Donderdag 29 januari om 20.00 in CultuurCentrum ‘De Biekorf’ Stationsstraat 23 in Lebbeke. Toegangsprijs: 6 euro.

GRATIS TICKETS: Als u graag 2x twee gratis tickets ontvangt voor deze voorstelling voor uw lezers of kijkers, kan u een seintje geven aan cultuurbeleidscoördinator Wendy Van den Abbeele op Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken

MEER INFO:
Academie Lebbeke, Christine De Greef, Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken , 052/41.11.21
Cultuurdienst Lebbeke en CC De Biekorf, Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken , 052/25.08.13
Bibliotheek Lebbeke, An Heirbaut, Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken , 052/41.34.41

Met de visie van een knielende mier.

De voorzitter van de commissie voor Leefmilieu en Ruimtelijke Ordening oordeelt volgens art. 80.3 van het Reglement van het Vlaams parlement dat de problematiek van de afbraak van de historisch waardevolle Kieldrechtse hoeves een lokale aangelegenheid zou zijn. De vraagstelling hierover moet met andere woorden schriftelijk gebeuren en de minister heeft dertig dagen tijd om te antwoorden.

Een lokale aangelegenheid waar de Vlaamse ministers morgen een beslissing willen over nemen?!
Het havenbeleid dat als een lokale aangelegenheid beschouwd wordt, het wordt met de dag hallucinanter. Weet die commissievoorzitter dan niet dat de ontpoldering te maken heeft met door Europa opgelegde natuurcompensaties, vanwege de inname van waardevolle natuurgebieden door de Antwerpse haven. Sedert wanneer is de haven, het hele havenbeleid en de Europese regelgeving met betrekking tot natuurcompensaties enkel maar van lokale betekenis?Waarom moet zo nodig tabula rasa gemaakt worden van die oude waardevolle gebouwen, die typisch zijn voor de eeuwenoude landbouwactiviteit in de Wase polders. De vraag dringt zich op wie er baat bij heeft om de geschiedenis van deze plek geografisch, landschappelijk, landbouwkundig en qua menselijke activiteit volkomen uit te vlakken?Waarom kunnen de oude historisch waardevolle hoeves geen herbestemming krijgen, met bijvoorbeeld een  museale functie, een verblijfsaccommodatie voor natuurbezoekers, ecotoerisme, hoevetoerisme, vogelspotters en dergelijke meer? Waarom kan het historisch erfgoed niet op die manier in stand gehouden worden, terwijl men tegelijkertijd historisch waardevol erfgoed bewaart? Is men hier dan werkelijk niet in staat om enkele creativiteit te ontwikkelen met betrekking tot vrijwaren van deze hoeves voor de afbraak?

Voor de visie van de commissievoorzitter van de commissie voor Leefmilieu en Ruimtelijke Ordening bestaat in het Duits een uitdrukking: “Er hat den politischen Horzont, einer knienden Ameise.” Ik durf die uitdrukking niet vertalen.

Een slachtoffer is een slachtoffer. De vergoeding voor de nabestaanden van een slachtoffer is een objectief gegeven. Het hebben van recht op zo’n vergoeding door nabestaanden van een slachtoffer is een universeel recht en staat volledig buiten de discussie of iemand op het ogenblik dat hij of zij slachtoffer werd, al dan niet over papieren beschikte.
Oulematou Nyangadou was zo’n slachtoffer. De familie van Oulematou heeft zonder meer recht op een schadevergoeding. Door het proces Van Temsche is overvloedig bewezen dat Oulematou een slachtoffer was. Ze is slachtoffer geworden op Belgisch grondgebied en de dader, die schuldig bevonden werd,  had de Belgische nationaliteit.
Wanneer iemand slachtoffer wordt van een misdaad in het buitenland, dan betekent zulks, bij het doortrekken van deze redenering, dat deze persoon of zijn nabestaanden geen recht zou hebben op enige schadevergoeding.

Haiku

Zon uit Afrika,

speelt moeder in Europa,

geraakt in het hart!

Federaal Minister Van Quickenborne pleit voor een afschaffing van de provincies en een vervanging door 25 stedelijke kernen. SLP is alvast verheugd over deze opening. Zij pleit immers reeds jaren voor de afschaffing van de provincies. Dit politiek tussenniveau is geldverslindend en onvoldoende efficiënt. De burger heeft er geen voeling mee en de bestuurlijke indeling is nog steeds gebaseerd op de visie van Napoleon en niet op de realiteit op het terrein.
 

Als integraal-democraten wenst SLP de beslissingsmacht zo dicht mogelijk bij de burger te brengen. Dat betekent een grotere rol en macht voor de steden en gemeenten. Maar er blijft vaak nood aan samenwerking, aan een bovenlokale, streekgerichte aanpak. Daarvoor zijn administratieve streekplatforms en rastersteden noodzakelijk. Dit moet leiden tot een gezamenlijk overleg, gericht op het maken van afspraken over bvb. de stadsregionale mobiliteit, een gemeenschappelijke aanpak van recreatieve infrastructuur en toerisme, of vastgoedacties en taakstellingen inzake wonen en werken.

Vlaams parlementslid Dirk De Cock (SLP): "De provinciale indeling is gesteund op tradities, niet op efficiëntie. De echte uitdaging is: hoe kunnen we zo goed mogelijk besturen, zo dicht mogelijk bij de mensen? In dat plaatje is de rol van de provincies uitgespeeld en dringen nieuwe, kleinschaliger samenwerkingsverbanden zich op."

 Dirk De Cock zal alvast de Minister van Binnenlandse Aangelegenheden, Marino Keulen, over dit standpunt van zijn partijgenoot ondervragen.

Als compensatie voor het verlies aan flora en fauna door de bouw van het Deurganckdok heeft de Vlaamse regering zich ertoe verbonden een nieuw natuurgebied te creëren. Voor de aanleg van dit gebied wordt in de Kieldrechtse polders op dit moment overgegaan tot de sloop van een achttiende- en negentiende-eeuwse hoeve. Een belangrijke reden hiervoor is het feit dat de hoeves nog werkzaam waren als landbouwbedrijf: het waren bedrijfsgebouwen in een te voorziene natuurzone. 

De schuren waren tot voor kort nog in gebruik en zijn in goede staat. Wie er binnen komt, wordt verrast door de authentieke gebinten. Daarenboven zijn de schuren beeldbepalend in het omliggende landschap en hun afbraak zou een onherstelbaar litteken veroorzaken. 

In aanloop van de afbraak werd geen onderzoek gevoerd naar de waarde van het onroerend erfgoed. Het vakgebied betreurt dat het pas onlangs op de hoogte werd gesteld en verzoekt dringend om nader onderzoek.

De twee historische hoeves te Kieldrecht zijn bedreigd met sloop.

De hoeve Oud Arenberg nr. 73 werd op 13 januari overrompeld door drie combi’s met agenten. Ondanks het feit dat actievoerders de toestemming hadden van de bewoner werd de schuur én het erf (dat nog steeds bewoond is) manu militari ontruimd. Onder politiebescherming werd vervolgens een weg vrijgemaakt voor een bulldozer die de poorten van de 17e eeuwse schuur ramde en een deel van de beplanking achteraan aan flarden reed. Als toetje werd het meubilair van de bewoner dat de bezetters van de schuur mochten gebruiken buiten opgesteld waarna het door de bulldozer werd platgereden. Zo werken blijkbaar de overheidsdiensten in ons land. Dergelijke beelden zie normaal enkel in oorlogsgebieden. Dat alles vond plaats terwijl er nog volop onderhandeld werd over de toekomst van de schuur.

Waarom moet zo nodig tabula rasa gemaakt worden van die oude waardevolle gebouwen, die typisch zijn voor de eeuwenoude landbouwactiviteit in de Wase polders. De vraag dringt zich op wie er baat bij heeft om de geschiedenis van deze plek geografisch, landschappelijk, landbouwkundig en qua menselijke activiteit volkomen uit te vlakken?

Vandaar dat ik, mijnheer de minister-president volgende vragen wil stellen:
- Is het waar dat de diensten die zich bezig houden met erfgoed, niet op de hoogte zijn (waren) van de mogelijk op handen zijnde afbraak van deze twee waardevolle hoeves?
- Is de opdrachtgever voor deze sloopvergunning de Vlaamse Overheid? Zo ja, wanneer werd die sloopvergunning afgeleverd en door wie?
- Is het niet mogelijk om deze sloopvergunning te herbekijken? Waarom wordt er niet creatief omgegaan met dit waardevol historisch erfgoed, zelfs al moet het gebied overgeheveld worden naar compensatiegebied voor natuur?
- Waarom kunnen de oude hoeves geen herbestemming krijgen, met museale functie, verblijf voor natuurbezoekers, ecotoerisme, hoevetoerisme, vogelspotters en dergelijke meer?
- Waarom wil men zo stringent aan uitvlakking van de landschappelijke geschiedenis doen? Welke drijfveren spelen hier? Is de historische betekenis van een waardevolle landschappelijke cultuuruiting selectief te benaderen?
- Welke mogelijke meerwaarde(n) kan een dergelijke sloop opleveren?

Meer info:
- http://www.doel2020.org/
- onderteken petitie tegen de afbraak hier

Het Vlaams ministerie van Onderwijs presenteerde enkel maanden geleden een prognose die een lerarentekort voorspelde in 2010. Vlaams volksvertegenwoordiger Dirk De Cock (VlaamsProgressieven) becijferde toen dat de problematiek nog serieus werd onderschat. Een controle van de gegevens bij de start van het nieuwe schooljaar bevestigt dat er dit jaar al serieuze tekorten kunnen worden verwacht.

De vraag naar leerkrachten varieert sterk in een schooljaar. In de maand september is er normaal een overvloed aan leerkrachten en de vraag naar extra personeel stijgt gedurende het hele jaar met als toppunt de maanden maart en april. Dirk De Cock: “De voorbije maand september is het aantal openstaande vacatures echter al heel hoog en de leerkrachtenreserve op de arbeidsmarkt staat op het laagste peil ooit. Scholen zullen dus dit jaar veel problemen kennen om voor elk vak altijd een leerkracht in de klas te krijgen.”

De Cock haalt zijn cijfers uit twee databanken van de vdab.   Het aantal openstaande vacatures in de leerkrachtendatabank geeft informatie over het tekort aan leerkrachten. In september waren er al 745 openstaande vacatures in het basis- en secundair onderwijs. Dat is ongekend hoog voor het begin van het schooljaar. Vorig jaar waren er in de maand maart – het jaarlijkse hoogtepunt van de vacatures - iets meer dan 800 openstaande betrekkingen. Verschillende directies luidden toen al de alarmklok.

Ook de gegevens van het aantal werkzoekende leerkrachten bevestigt de ernst van de situatie. Het aantal werkzoekende leerkrachten ligt altijd hoger dan het aantal openstaande vacatures. Dit komt doordat de vacatures niet altijd afgestemd zijn op het diploma of de regio van de werkzoekenden.  Dirk De Cock heeft de cijfers opgezocht van de laatste negen schooljaren.  
Dirk De Cock: “Wanneer we kijken naar het gemiddelde van de voorbije negen schooljaren dan blijken er ongeveer 4000 werkzoekenden minder in maart te zijn dan in september. In september dit jaar waren er echter nog maar 3733 leerkrachten beschikbaar. Een prognose voor dit jaar op basis van de voorbije negen schooljaren leert ons dan ook dat de reserves totaal uitgeput zullen zijn in maart..”

De oorzaken voor het tekort zijn gekend. Vooral een aantal positieve maatregelen genomen tijdens deze legislatuur liggen aan de basis. Die maatregelen zullen onder druk komen te staan bij een tekort aan  leerkrachten. “Er zal op mijn vraag een gedachtewisseling in de commissie Onderwijs plaatsvinden. Hoewel we het probleem dit jaar zeker niet kunnen oplossen, hoop ik toch dat een paar flankerende maatregelen de pil kunnen verzachten. We kunnen bezwaarlijk hopen dat een eventuele economische recessie, voor gevolg zou hebben dat meer mensen een job zoeken binnen het onderwijs, een recessie is niet het soort van soelaas waar wij aan denken”, besluit De Cock.

Bijlage 3: Grafiek van tabel 2                 

(Klik op de grafiek om te vergroten.)

BRON bijlagen: http://arvastat.vdab.be/nwwz/index.htm