Zaterdag kreeg ik er van Iris, onze secretaris, van langs omdat ik elke dag een gedicht op mijn webstek moet plaatsen. Dat heb ik namelijk beloofd. Ik pruttelde tegen met wat argumentatie, dat ik er de vorige keer twee gedichten had opgezet, maar dat vond ze helemaal niet kunnen. Ik ben dan maar gezwicht. Het gedicht in kwestie heet "in februari" ik schreef het zo'n jaar geleden, toen de wereld nog iets fraaier was en de kindermoord in Sint-Gillis Dendermonde nog niet had plaatsgevonden. Hoe kan dat nu toch?!

In februari

Waar ben je nu zo nog,
zo met je ongezouten mening
in de weer.
De galmgaten van mijn spreken
raken versleten
en weer verstomt
de klank in de benchmarking
van je valenties,
het zoveelste zwanenmeer
van mijn telkenmale zinnen.
Je bent zo stil als de stilte
van een kerkhof in februari,
waar iemand moe denkt:
“Komen er nog nieuwe blaren?”
Of… staan takken gewoon zichzelf te zijn
met hier en daar een eksternest als decoratie.

Hoe word ik grijs sindsdien
als negatie van je woorden
en hoe intens beleef ik
het einde van voorheen
op de drempel
van het zich steeds weer
aandienende nadien,
tot de ochtend volkomen verneveld.

Dirk De Cock.
Brussel, 29 januari 2008 13.51u.-14.27u.